Zioła na prostatę

16 18 20

Przerost prostaty to dolegliwość męska, która powinna być pod ścisłą kontrolą, zwłaszcza po 50. roku życia. Na przestrzeni dziejów stosowano surowce roślinne o działaniu wspomagającym i łagodzącym objawy, które z powodzeniem wykorzystywano w leczeniu zwłaszcza łagodnego przerostu gruczołu krokowego.

Częste oddawanie moczu, a następnie wrażenie, że pęcherz nie został do końca opróżniony, gwałtowne parcie na pęcherz i ból towarzyszący oddawaniu moczu to tylko nieliczne objawy chorób gruczołu krokowego (prostaty, stercza). Męskie problemy bowiem w większości mają swój początek w wieku dojrzałym, choć i to nie jest regułą. Wraz z wiekiem organizm mężczyzny zmniejsza produkcję hormonów płciowych, co może powodować stopniowy rozrost tego gruczołu. Wykazano, iż preparaty pochodzenia roślinnego przynoszą poprawę u 60–80% chorych we wczesnych stadiach łagodnego rozrostu stercza. 

Za wzrost masy gruczołu krokowego odpowiedzialne są następujące enzymy: aromataza, która przekształca testosteron oraz jego prekursor w estradiol, i reduktaza przekształcająca testosteron w dihydrotestosteron. Do leczenia łagodnego rozrostu prostaty na przestrzeni dziejów wykorzystywano rozmaite rośliny lecznicze, których to substancje czynne występują we frakcjach lipidowych, a ich mechanizm opiera się na łagodzeniu zaburzeń przemiany materii hormonów sterydowych. Rośliny te wykazują przede wszystkim działanie przeciwobrzękowe, przeciwzapalne i przeciwbakteryjne. Warto więc przyjrzeć się nieco bliżej takim surowcom jak: owoc palmy sabałowej, korzeń pokrzywy, nasiona dyni, kora śliwy afrykańskiej, ziele nawłoci, ziele wierzbownicy, ziele oraz korzeń wierzbówki i przemyśleć włączenie ich w schemat leczenia. W niniejszym artykule przedstawiono niektóre z nich, uwzględniwszy zalecaną dawkę leczniczą w ciągu doby.

Wierzbownica drobnokwiatowa 

Na przestrzeni ostatnich lat rosnące znaczenie w leczeniu łagodnego rozrostu gruczołu krokowego zyskały dwie rodzime rośliny lecznicze, wierzbownica drobnokwiatowa i wierzbówka kiprzyca, wykorzystywane głównie w ziołolecznictwie klasztornym, w tym przez ojców bonifratrów. 

Wierzbownica drobnokwiatowa jest rośliną wieloletnią, dorastającą do 60 cm wysokości. Można ją spotkać praktycznie w całej Polsce, zwłaszcza w dolinach rzek, przy jeziorach i stawach bądź też rowach melioracyjnych. Dzięki bogactwu składników chemicznych wyciągi z ziela wierzbownicy znalazły swoje miejsce w medycynie naturalnej. Surowiec zielarski wykorzystywany do celów leczniczych stanowi, jak wspomniano wcześniej, ziele Herba Epilobii. Wyciągi z ziela wierzbownicy i wierzbówki wykazują działanie przeciwbakteryjnie, przeciwzapalnie, rozkurczowe i przeciwbólowe. Ponadto pobudzają regenerację tkanki nabłonkowej i co ważne, hamują przerost gruczołu krokowego. Warto zaznaczyć, iż wierzbownica jest typowo męskim zielem stosowanym przede wszystkim przez chorych z powiększonym gruczołem krokowym, przy kamicy moczowej oraz zapaleniach układu moczowego. W sklepach zielarskich bez większego problemu można nabyć wysuszone ziele wierzbownicy drobnokwiatowej bądź też suplementy diety zawierające ekstrakt z tego ziela. Poniżej zamieszczono przepisy na herbatkę i napar z ziela wierzbownicy.

Przepis na herbatkę z wierzbownicy drobnokwiatowej

Składniki:

  • 1 łyżeczka ziela wierzbownicy,
  • 250 ml wrzątku.

Stosowanie:

1 łyżkę ziela wierzbownicy zalać wrzątkiem, pozostawić do naciągnięcia, przecedzić. Pić małymi łykami dwa razy dziennie, przed posiłkami.

Uwagi

Warto także stosować herbatki z liści czarnej porzeczki, liści borówki brusznicy, liści jeżyny i maliny.

rozwiń
Przepis na napar z ziela wierzbownicy drobnokwiatowej

Składniki:

  • 1 łyżeczka ziela wierzbownicy,
  • 250 ml wrzątku.

Stosowanie:

1 pełną łyżeczkę suszu wierzbownicy drobnokwiatowej zalać szklanką wrzącej wody i parzyć pod przykryciem 10–15 minut. Pić 2 szklanki dziennie, najlepiej rano i wieczorem. Nie zaleca się słodzenia naparu.

Uwagi

Warto pamiętać, że herbatkę z wierzbownicy należy pić na czczo.

rozwiń

Pokrzywa 

Choć przez większość społeczeństwa traktowana jest jako pospolity, uciążliwy chwast, jej właściwości wykorzystywano już od zarania dziejów. Mowa tu oczywiście o pokrzywie zwyczajnej (Urtica dioica), bowiem już ojciec medycyny – Hipokrates – uznawał ją za najskuteczniejszą roślinę do oczyszczania krwi. Urtica dioica wzmacnia organizm, zwiększa odporność na choroby, zapobiegając przedwczesnemu starzeniu się organizmu oraz zastojom żółci. Jednakże w zmaganiach z prostatą wykorzystywanym surowcem zielarskim jest korzeń pokrzywy (Uricae radix), nie zaś liść. Badania dowodzą, iż długotrwałe stosowanie kompleksu lipidowo-steroidowego z korzenia pokrzywy przyczynia się do zatrzymania rozrostu gruczołu krokowego. Warto zaznaczyć również, iż taka terapia nie ma żadnych przeciwwskazań i może być stosowana we wszystkich stadiach rozrostu stercza.

Ważne

W celach leczniczych zaleca się stosowanie 4–6 g korzeni w ciągu doby bądź ich równoważności w postaci ekstraktów.

Uwaga: warto pamiętać, iż do celów leczniczych wykorzystywane są korzenie wykopywane jesienią bądź wczesną wiosną!

Nawłoć 

Na szczególną uwagę wśród roślin leczniczych zalecanych w schorzeniach układu moczowego zasługuje nawłoć pospolita, nazywana potocznie „złotą rózgą”. Charakterystyczne żółte kwiaty zebrane w koszyczki nie są z pewnością nikomu obce. Wpisują się one bowiem w krajobraz odchodzącego lata. Wygląd nawłoci pospolitej jest uzależniony od warunków, w jakich ta roślina rośnie, gdyż inaczej wygląda w klimacie górskim, gdzie wytwarza niskie formy, a jeszcze inaczej na nizinach.

Ziele nawłoci stanowi bogactwo flawonoidów, związków czynnych biologicznie. Roślina ta wykazuje wyraźne działanie moczopędne dzięki obecności diglikozydu fenolowego – lejokarpozydu. Badania dowodzą, iż ów związek działa również przeciwbólowo i przeciwzapalnie.

Znaczenie lecznicze ma także inny gatunek nawłoci, nawłoć kanadyjska. Choć do Europy trafiła jako roślina ozdobna, z czasem stała się tak ekspansywna, że dziś, niekiedy zdziczała, wypiera nawłoć pospolitą. Surowcem zielarskim jest ziele nawłoci, które wykazuje działanie moczopędne, rozkurczające i przeciwzapalne. Napar zaleca się pić osobom mającym tendencję do kamicy moczowej i zakażeń układu moczowo-płciowego, wskazany jest także na przerost gruczołu krokowego.

Herbatkę z nawłoci sporządza się w proporcji: 1 łyżka ziela na szklankę wrzątku. Warto wiedzieć, iż w tym celu stosuje się ziele kwitnące jesienią.

Ważne

Roślinne akwaretyki powodują wzmożone wydzielanie moczu, stąd też przy stosowaniu tego typu ziół zaleca się podawanie dużych ilości płynów.

Palma sabałowa 

Bocznia piłkowana, zwana również palmą sabałową, to karłowata palma o szarozielonych, wachlarzowatych liściach. Jej ojczyzną są południowe stany Ameryki Północnej, gdzie często tworzy gęste zarośla. Otrzymywany z owoców boczni olej obfituje w kwasy tłuszczowe oraz sterole roślinne, w tym beta-sitosterol. Wykazano, że frakcja lipidowo-sterolowa hamuje wiązanie dihydrotestosteronu z receptorami androgenów, zapobiegając w ten sposób przekształceniom testosteronu w dihydrotestosteron (DHT) i estrogen. Opisywana aktywność przypisywana jest fitosterolom i stanowi główny powód stosowania owoców palmy sabałowej oraz innych surowców obfitujących w te związki w terapii łagodnego rozrostu stercza. Kompleks lipidowo-steroidowy z owoców boczni piłkowanej jest skutecznym środkiem stosowanym w leczeniu zarówno zapalenia oraz rozrostu gruczołu krokowego, jak i towarzyszących zaburzeń w oddawaniu moczu. W tym celu stosowane są wyciągi z nasion palmy sabałowej, które wykazują wyraźne działanie przeciwzapalne, co też potwierdzają badania kliniczne [1]. Zaleca się zatem stosowanie 1–2 g owoców palmy sabałowej bądź też 320 mg lipofilnego wyciągu w ciągu doby.

 

Choć na przestrzeni dziejów wprowadzono do lecznictwa wiele rozmaitych leków urologicznych otrzymywanych na drodze syntezy chemicznej, zainteresowanie tymi pochodzącymi z natury wcale nie zmalało. Zioła nadal pełnią i będą pełnić rolę profilaktyczną i wspomagającą leczenie schorzeń układu moczowego. Niemniej jednak należałoby zaznaczyć, iż stosując surowce roślinne, warto zasięgnąć porady lekarskiej, bowiem zawierają one składniki aktywne, które nie pozostają obojętne dla ludzkiego organizmu.

Literatura:

  1. Jambor J., 2012, Fitoterapia chorób układu moczowego, Przegląd Urologiczny, 1, 71,
  2. Pieszak M., Mikołajczak P., 2010, Właściwości lecznicze pokrzywy zwyczajnej (Utrica dioica L.), Postępy Fitoterapii, 4, 199–204,
  3. Szary A., 2017, Tajemnice bieszczadzkich roślin. Wczoraj i dziś, Carpathia, Rzeszów,
  4. www.poradnikzielarski.pl/porady-zdrowotne/ziolowe-sposoby-na-przerost-prostaty.html [dostęp:15.09.2020].

 

Kup dietę online – od dietetyka
Opublikowano ponad miesiąc temu
Oceń artykuł
Autor artykułu:
, Dyplomowany dietetyk i biotechnolog żywności. Pasjonatka sztuki kulinarnej i ziołolecznictwa.

Twoja opinia jest ważna. Zarówno dla nas jak i innych osób korzystających z naszego serwisu.

Twój adres e-mail nie będzie opublikowany.
Obowiązkowe pola są oznaczone