Jesteś na:

Zespół Conna (hiperaldosteronizm) – objawy, leczenie

16 18 20

Zespół Conna jest schorzeniem, które wiele osób bagatelizuje. Cierpisz na przewlekłe, oporne w leczeniu nadciśnienie? W ostatnich badaniach krwi wykazano u Ciebie niskie stężenie potasu? Często oddajesz mocz? Czujesz, że Twoje mięśnie stają się słabsze mimo, że starasz się żywić prawidłowo? Skonsultuj swoje spostrzeżenia z lekarzem prowadzącym, bo być może chorujesz na zespół Conna. W dzisiejszym artykule postaramy się wyjaśnić, czym spowodowane jest to schorzenie, jakie są najczęstsze objawy i czy istnieją skuteczne sposoby leczenia. Zapraszamy do lektury!

Zespół Conna

Zespół Conna zwany także hiperaldosteronizmem stanowi jednostkę chorobową, powodowaną  nadmiernym wydzielaniem hormonu – aldosteronu przez nadnercza. Gruczoł ten zlokalizowany jest na górnych biegunach obu nerek [1]. Wysokie stężenie hormonu może być podyktowane występowaniem niezłośliwego guza zlokalizowany na korze nadnerczy lub nadmiernym rozrostem samego gruczołu (ponad połowa przypadków) [2].

Zespół Conna objawy

Aldosteron, jako jeden z głównych hormonów regulujących gospodarkę wodno-mineralną ustroju ma za zadanie kontrolować stężenie sodu poprzez jego ponowne wchłanianie w kanalikach nerek oraz potasu – zwiększając jego usuwanie wraz z moczem [3]. Nadmierna aktywność hormonu doprowadza do zaburzenia wspomnianej gospodarki. Powstała w następstwie hipokaliemia (stężenie potasu poniżej przewidywanych norm) jest przyczyną głównych objawów klinicznych zespołu Conna takich jak [4][5]:

  • odczuwalne osłabienie siły mięśniowej oraz ich kurcze,
  • poliuria (wzmożone oddawanie moczu),
  • zaburzenia rytmu serca,
  • wzmożone pragnienie,
  • oporne na leczenie lekami hipotensyjnymi nadciśnienie tętnicze.

Zespół Conna – leczenie

Właściwie dobrany sposób terapii jest ściśle powiązany z podłożem choroby. U pacjentów z wykrytym gruczolakiem wskazana jest zwykle adrenalektomia – chirurgiczne usunięcie jednego lub obu gruczołów nadnerczy [2]. Z uwagi na postęp technologiczny i znacznie krótszy okres rekonwalescencji pacjenta, w obecnych czasach operacja ta przebiega przy użyciu techniki laparoskopowej [6]. W przypadku obustronnego przerostu nadnerczy terapia obejmuje leczenie zachowawcze [7]. Farmakoterapia obejmuje najczęściej leki z grupy blokerów receptora aldosteronowego (diuretyki oszczędzające potas) takie jak spironolakton czy eplerenon. Europejskie Towarzystwo Kardiologiczne rekomenduje stosowanie antagonistów aldosteronu u pacjentów z umiarkowaną i ciężką niewydolnością serca zaś według zaleceń zawartych w UpToDate z 2012 roku leki blokujące działanie aldosteronu należy stosować tylko u tych pacjentów, u których stężenie potasu jest < 5,0 mEq/l, a GRF > 30 ml/min/1,73 m2 [8][9].

W typowym postępowaniu niefarmakologicznym pacjentów z zespołem Conna kluczowa będzie odpowiednia dieta. Podstawą zaleceń wspomagających terapię jest dieta niskosodowa (< 2300 mg/doba) oraz względnie wysokopotasowa (przynajmniej 4700 mg/doba). [10][11]. Niskie stężenie sodu w diecie można osiągnąć ograniczając dosalanie potraw,  unikając kupna gotowych mieszanek przypraw czy kupna wysokoprzetworzonej żywności [12]. O właściwe stężenie potasu można zadbać włączając do diety [13]:

  • morele suszone – 1666 mg /100g
  • awokado – 600 mg/100g
  • banany – 395 mg/100g
  • ziemniaki – 357 mg/100g
  • kiwi – 290 mg/100g
  • pomidory – 282 mg/100g

Literatura:

  1. Szczeklik A., Gajewski P.: Interna Szczeklika 2016. Medycyna Praktyczna, Kraków 2016.
  2. Young W.F.: Primary aldosteronism: management issues. Ann. N. Y. Acad. Sci. 2002, 970,61.
  3. Górski J.: Fizjologia człowieka. PZWL. Warszawa, 2010.
  4. Słowińska- Srzednicka J., Kruszyńska A.: wpływ hiperaldosteronizmu na układ sercowo- naczyniowy. Postępy Nauk Medycznych, t. XXV, nr 11, 2012.
  5. Weiner D.: Endocrine and Hypertensive Disorders of Potassium Regulation: Primary Aldosteronism. Semin Nephrol. 2013 May; 33(3): 265–276.
  6. Brown C.A., Bouldin M.J., Blackston J.W. et al.: Hyperaldosteronism: the internist’s hypertensive disease. Am. J. Med. Sci. 2002, 324, 227.
  7. Foo R., O’Shaughnessy K.M., Brown M.J.: Hyperaldosteronism: recent concepts, diagnosis, and management. Postgrad. Med. J. 2001, 77, 639.
  8. Krysiak R., Okopień B., Herman Z.S.: Współczesne spojrzenie na rolę aldosteronu w fizjologii, patologii i terapii. Pol. Merk. Lek. 2005, 108, 728.
  9. Colucci W: Use of aldosterone antagonists in heart failure. 2012 UpToDate (www.uptodate.com). Dostęp: 24.10.2017
  10. Jarosz M.: Normy żywienia dla populacji polskiej – nowelizacja. IŻŻ. Warszawa, 2012.
  11. Young W.F.: Primary aldosteronism-changing concepts in diagnosis and treatment. Endocrinology 2003, 144, 2208.
  12. Gawęcki J.: Żywiecznie człowieka zdrowego i chorego. Tom II. PWN. Warszawa, 2015.
  13. http://nutritiondata.self.com. Dostęp: 24.10.2017

 

Opublikowano ponad miesiąc temu
Oceń artykuł
Autor artykułu:
dietetyk kliniczny Tomasz Chudziński
, Dyplomowany dietetyk. Członek Polskiego Towarzystwa Dietetyki, ekspert żywieniowy programu „Smaczny temat”. Współzałożyciel poradni dietetycznej "Medycyna żywienia".