Jesteś na:

Neofobia żywieniowa u dzieci – specyfika choroby

16 18 20

Samo słowo neofobia oznacza lęk przed nieznanym, zmianami, czymś co jest inne i obce. Neofobia powoduje paniczny lęk, strach przed nowymi sytuacjami, wydarzeniami, miejscami i wszystkim tym, czego wcześniej nie doświadczyliśmy.



Neofobia u dzieci

Neofobia żywieniowa u dzieci może przejawiać się w postaci sensorycznej awersji pokarmowej – dziecko nie tylko boi się nowych produktów, zapachów i smaków, ale także samego wyglądu, tekstury czy konsystencji. To bardzo złożone i trudne w leczeniu zaburzenie.

Choroba ta szczególnie uwidacznia się u dzieci w lekkich formach, jako niechęć do jedzenia, szczególnie w stosunku do nowych produktów wprowadzonych do diety, ale może przybierać bardzo skrajne formy.

Dzieci, które cierpią na neofobię zazwyczaj posiadają bardzo wąski asortyment produktów, które są w stanie spożywać. Często wstręt do jedzenia objawia się niemożnością spożycia, gryzienia czy obcowania z pokarmem, nawet w formie papki. Neofobia jest bardzo poważnym problemem, który należy leczyć. Ważne jest, by nie mylić jej ze zwykłym grymaszeniem czy niechęcią do jedzenia, która pojawia się u większości dzieci w pewnym okresie ich życia.

Wprowadzanie nowych produktów żywieniowych powoduje silny stres u dzieci, a w skrajnych przypadkach traumę, która może mieć bardzo poważne skutki. Neofobię u dzieci zwykle diagnozuje się w wieku od 3–5 lat.

Neofobia żywieniowa u dzieci – objawy

Neofobia żywieniowa u dzieci zaczyna się bardzo niepozornie. Dziecko zwykle grymasi podczas jedzenia, niechętnie spożywa produkty, odmawia gryzienia. Z czasem pojawia się płacz, ostentacyjne odmawianie przyjmowania pokarmów, plucie jedzeniem i wyraźny dyskomfort w trakcie spożywania posiłków. Może przeradzać się to w bardzo ostre formy neofobii. Dziecko nie jest w stanie spożywać nie tylko nowych pokarmów, ale także wcześniej przez siebie akceptowanych i znanych. Pojawia się histeria, sensoryczna awersja na smak, zapach, a także teksturę pokarmów. Niektóre dzieci nie są w stanie znieść obecności jedzenia, patrzenia na nie lub też przebywania w towarzystwie osób jedzących.

Neofobia żywieniowa u dzieci – przyczyny

Neofobia żywieniowa jest bardzo złożonym problemem, który ciężko jest wytłumaczyć w jednoznaczny sposób. Przyczyny jej powstawania są skomplikowane i powiązane z różnymi czynnikami. Nie ma jednej, określonej przyczyny, która powoduje powstanie choroby.

Za przyczynę neofobii żywieniowej upatruje się czynniki genetyczne.Inną przyczyną są zaburzenia w rozwoju układu nerwowego powstałe już w okresie płodowym. Czynnik biologiczny może mieć bardzo silny wpływ na pojawienie się nieprawidłowych odruchów związanych z jedzeniem i spożywaniem pokarmów u dzieci.

Niewątpliwie bardzo istotnym czynnikiem jest środowisko w jakim dziecko się znajduje oraz atmosfera panująca w trakcie spożywania pokarmów. Złe doświadczenia dziecka z momentem spożywania posiłków, wmuszanie jedzenia na siłę, płacz, krzyki, stres, nieregularność posiłków, chaotyczność mogą potęgować w dziecku niechęć do jedzenia.

Neofobia żywieniowa u dziecka – co robić?

Absolutnie nie można tego problemu bagatelizować i czekać aż sam minie. Neofobia żywieniowa u dzieci wymaga kompleksowej i dogłębnej analizy, a także terapii, która pozwoli dziecku przezwyciężyć strach przed jedzeniem. Lęk i opór przed jedzeniem może się pogłębiać, dlatego warto już na samym początku skonsultować objawy występujące u dziecka ze specjalistą, a następnie, jeśli będzie to konieczne, przeprowadzić terapię. Zarówno dziecko, jak i rodzice powinni poddać się terapii, która rodzicom uzmysłowi problem, wskaże rozwiązania i metody pracy z dzieckiem.

Neofobia żywieniowa u dzieci to bardzo skomplikowany i złożony problem, który często nie jest dostrzegany jako poważne zaburzenie. Mylona ze zwykłą niechęcią do jedzenia, może się pogłębiać i z czasem przybrać skrajne postaci. Prawidłowa diagnoza i leczenie może przynieść bardzo dobre efekty, całkowicie likwidując problem.

 

Oceń
Neofobia żywieniowa u dzieci – specyfika choroby - 6.7/10. Oddano 162 głosy.
ponad miesiąc temu

Opinie

  • Aga 17.11.2016, 10:35

    świetny artykuł, opisuje problem mojego dziecka. Proszę tylko dodać gdzie szukać tej pomocy. Bo ja odwiedziłam już kilku lekarzy specjalistów i żaden nie umiał pomóc. Po 5 latach mam już dość szukania.

    Odpowiedz
    • Aga 06.12.2016, 10:10

      My też mamy takie dziecko od miesiąca na terapii -na razie początki 3 razy byliśmy i nic, ale to trwa miesiącami. Trzeba szukać terapeutę sensorycznego, neurologopedę i psychologa. My na razie chodzimy do psychologa-koszty spore, więc póki co chodzimy od poradni psychologiczno-pedagogicznej i wtedy koszty nam odeszły. Syn ma za miesiąc 3 latka. Widziałam takie informacje na stronie ddtvn jak postępować z takim dzieckiem, a wcześniej sama szukałam informacji sama. To długa droga, ale znam 2 osoby gdzie dzieci jedzą już wszystko po 3 miesiącach terapii, ale mają po 7 lat z 2-3 latkiem to chyba trudniej.

      Odpowiedz

Napisz swoją opinię

Twoja opinia jest ważna. Zarówno dla nas jak i innych osób korzystających z naszego serwisu.

Twój adres e-mail nie będzie opublikowany.
Obowiązkowe pola są oznaczone

Chcesz być na bieżąco?